18 години живот без епилепсија

Не е лесно, борбата бара истрајност, а подигнувањето на свеста бара време и голем труд, но она на што треба да останете фокусирани е резултатот, а тоа е дека вие сте личност и вие сте талентирани и способни да придонесете во општеството, како и сите други и никој нема право да ве дискриминира.

Светлана Петковска, борец за СВЕСТ ЗА ЕПИЛЕПСИЈА

 

Во најчувствителниот период од развојот на едно дете кога тоа треба да добива љубов, поддршка, охрабрување од цела своја околина, јас бев дете кое искуси отфрленост и осаменост од мојата 3та-14та годишна возраст. Отфрленоста, потсмевањето од децата, негрижата од страна на нивните родители за тоа како се однесуваат со мене и од кадарот од моето основно училиште за тоа како треба да постапат со мене беа нештата кои го одбележаа моето детство.

Освен моето семејство никој друг не знаеше кои се моите секојдневни битки кои ги водев како дете, кое во текот на целото основно образование имаше епилепсија. Додека јас растев во Македонија никој од мојата околина не реагираше добро по дознавањето дека имам епилепсија.

Многу е тешко да се живее со толку малку спомени од детството и празнината затоа што ти била ускратена можноста да живееш активен живот како здраво дете, а особено затоа што ниту државата, ниту општеството не се потрудиле да превземат нешто за да ги подобрат условите со кои би се подобрил квалитетот на моето живеење.

Во годините кога едно здраво дете активно е вклучено во спортски активности, посета на часови за изучување на свирење на музички инструмент, изучување на јазици, кампови, посета во забавни паркови, односно на истражување на светот и развивање на талентите, да се биде дете кое е спречено да го прави сето ова поради својата здравствена состојба, верувајте ми воопшто не е лесно.

Иако од моите родители јас добивав нега и грижа, кога стануваше збор за мојот успех на училиште тие го забораваа фактот дека јас сум дете со епилепсија и од мене очекуваа да имам одличен успех исто како и мојата сестра. А бидејќи во моментите кога бев при свест, најверојатно и поради лековите кои ги пиев бев енергична и хиперактивна, па така  преферирав повеќе време да поминувам на улица во игра, отколку да учам. Резултатот на тоа беше дека јас не ги исполнив очекувањата на моите родители. Следуваа нивните опомени и зборување дека сите деца од моето маало се ученици со добри оценки, само јас сум таа што заостанува и е лош ученик.

Растејќи во едни такви околности, чувствувајќи отфрленост, осаменост, критикување, може да си претпоставите дека мојата самодоверба и самопочит беа многу мали, а мислите дека јас сум безвредна личност која служи само за потсмев и осуда беа како додавање сол на мојата тага и страдање.

Последната година од завршувањето на моето основно образование во училиштето дојде тим на психолози кои вршеа тестирање за интелигенција и тест за утврдување за кои професии секое дете е талентирано, па на тој начин да ни помогнат во изборот на средно образование. Од резултатите од мојот тест сите се изненадија, тие покажаа дека јас имам натпросечна интелигенција, нешто што беше спротивно на мојот дотогашен покажан успех на училиште. Благодарение на зборовите на поддршка и охрабрување од таа прекрасна жена психолог која го спроведе тестирањето, мојата самодоверба се зголеми. Пред себе си зацртав цел дека во средното образование ќе бидам не само ученик со одличен успех, туку и најдобра во класот. Епилептичните напади престанаа, прекинав со примање на лековите- антиепилетици, престанаа моите посети на лекар и не постоеја никакви пречки за јас да ја исполнам зацртаната цел. Од тој момент, па до ден денес не престанува мојата желба да учам постојано, да се развивам и надоградувам како личност.

Сега имам 32 години, а тоа значи дека прославувам 18 години откако го имав последниот епилептичен напад.

Мојата желба со зборување во медиумите  и пишувањето јавно е да ги охрабрам сите лица со епилепсија во Македонија, како и во целиот свет да не се срамат јавно да зборуваат дека имаат епилепсија, храбро да се борат за подигнување на свеста во општеството во кое живеат и упорно да им ги кажуваат своите барања на креаторите на политиките и институциите за подобрување на нивниот социјален статус и квалитет на живот.

Имајте во предвид дека вашите проблеми нема да се решат ако стоите настрана и со зборување дека залудно е да се обидувате и онака институциите немаат слух за вашите барања и потреби (ова е изговорот што го слушам од моите сограѓани кога ми објаснуваат зошто се апатични и не се мотивирани да се вклучат во акции). Не е лесно, борбата бара истрајност, а подигнувањето на свеста бара време и голем труд, но она на што треба да останете фокусирани е резултатот, а тоа е дека вие сте личност и вие сте талентирани и способни да придонесете во општеството, како и сите други и никој нема право да ве дискриминира.

Светлана Петковска


Не е дозволено превземањето на оваа содржина или на делови од неа без цитирање на изворот Здружение ЕПИЛЕПСИЈА МАКЕДОНИЈА 
Tweet about this on TwitterEmail this to someoneBuffer this pagePin on PinterestShare on FacebookShare on Google+Share on LinkedInShare on VKPrint this page

Comments on Facebook

Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.